سایت آموزشی موسیقی نت به نت

زندگی نامه استاد علی تجویدی - سایت آموزشی موسیقی نت به نت
فروشگاه

مقالات

مقالات

زندگی نامه استاد علی تجویدی

  • انتشار1399/11/15
  • 0بازدید
زندگی نامه استاد علی تجویدی

 

وی از پر کارترین موزیسین های معاصر ایران بود. بسیاری از آهنگ ها و ترانه هایی که با آنها حس ناب گردش خطرات را تجربه می کنیم، ساخته اوست. طیف بسیار وسیعی از خواننده های پیش از انقلاب، با آهنگسازی های او به شهرت رسیدند و به راستی نقش پررنگی را در بروزندگی کنونی موسیقی اصیل ایرانی بر عهده داشت. او کسی نیست جز استاد علی تجویدی. علی تجویدی، نوازنده چیره دست سازهای ویولن و سه تار، آهنگساز بزرگ، محقق و نویسنده علوم مربوط به موسیقی، چهره ماندگار هنری کشورمان؛ در تارخ ۱۵ آبان ۱۲۹۸ در تهران و در خانواده ای اصالتا اصفهانی متولد شد. پدری فرهیخته و هنرمند داشت که اولین و مهمترین عامل موفقیت های علی به شما می رود. این پدر، هادی تجویدی، نقاش زبانزد وقت بود. و دانش عمیقی هم به موسیقی و ردیف ایرانی داشت. در تمجید او همین بس که کمال الملک استاد نقاشی، و درویش خان بزرگ استاد موسیقی او بود. از این رو فرزندان ایشان از بستری مناسب برای درک هنر برخوردار بودند. دو برادر بزرگترش، محمد و علی تجویدی، تحت تعالیم پدر به شهرت زیادی در عرصه نقاشی رسیده بودند. اما علی مجذوب بخش موسیقیایی پدر شد. پدر نیز که این را می دانست، او را از کودکی زیر پر و بال خود گرفت و مشق موسیقی‌‌اش آموخت. دیری نپایید که به یادگیری فلوت نزد غلامحسین ظهیرالدینی پرداخت. اشتیاق او برای غوطه ور شدن در دنیای بی کران موسیقی به حدی بود که در دوازده سالگی تمام دستگاههای موسیقی را می شناخت و می توانست آنها را به تفکیک از هم شناسایی کند. این برای کودکی در آن سن دور از انتظار بود. در نوجوانی به مدت دو سال در مکتب استاد حسین یاحقی به یادگیری ویولن اهتمام ورزید. اما سکوی پرش او ۸ سال شاگردی نزد استاد خوش ذوق و همه کاره، ابوالحسن صبا بود. قرابت و دوستی پایدار صبا و پدر علی تجویدی که در بخش هنر نقاشی، همسفره و همراه یکدیگر بودند؛ عاملی شد که علی در هجده سالگی به مکتب این استاد بزرگ راه یابد. او در این ۸ سال با جدیت و پشتکار به فراگیری ویولن و سه تار مشغول بود. خلاقیت و ذهن باز و هوشمندش، او را تبدیل به شاگرد مورد علاقه و شاخص ابوالحسن خان صبا نمود. علی برای رسیدن به قله های موسیقی آرام و قرار نداشت. هر سازی را امتحان می کرد، در برخی از آنها مثل ویولن و سه تار به کمال رسید. بعد از مدتی نظرش به موسیقی کلاسیک غربی هم جلب شد. و همزمان با یادگیری موسیقی کلاسیک ایرانی، در کلاسهای نوازندگان مطرح ویولن در سبک کلاسیک حضور می یافت. از این رو در آن زمان و با وجود همه محدودیت های دسترسی به منابع، با موسیقی غرب نیز آشنا شد. این آشنایی در آینده کاری او کاملا به چشم می آمد. در آهنگهایی که برای این همه خواننده ساخته، می توان رد پای شهود او نسبت به موسیقی غربی را هم به وضوح مشاهده کرد.

 

خرید ساز ویولن از فروشگاه آنلاین نت به نت

 

به واسطه و هدایت صبا او توانست به محفل دائمی‌ای که ردیف دان شاخص آن روزها، محمد ایرانی مجرد در باغ شخصی خود به پا کرده بود راه یابد و در آنجا با بزرگانی همچون رکن الدین مختاری، اسماعیل قهرمانی، حسین طاهر زاده و... که به آن محفل رفت و آمد داشتند نشست و برخاست کند. این مراودات نیز باعث پختگی و تجربه اندوزی وی گشت. علی تجویدی طی سالها به عنوان طلایه دار و پیشتاز ویلون نوازی ایران شناخته می شد. هنرجویان زیادی طی سالها تدریس او در هنرستان موسیقی پرورش یافتند. علی تجویدی علاوه بر نوازندگی، آهنگساز هم بود. خلاقیت و سطح توانایی او به گونه ای بود که خواننده ها برای همکاری با او سر و دست می شکستند. صدها ترانه در موسیقی ایران با آهنگسازی او و با صدای خوانندگان مختلف ساخته شد. اما اوج شکوفایی علی تجویدی زمانی بود که با خواننده محبوب، بانو دلکش و شاعر و ترانه سرای شهیر، رحیم معینی کرمانشاهی به همکاری پرداخت. این سه، چنان با یکدیگر به هماهنگی و وحدت رسیدند، که در بین سالهای ۳۵ تا ۴۰ ماندگارترین آثار قطعه ای موسیقی ایران را خلق کردند. این ارتباط بین آنها نه فقط از منظر فنی و تکنیکی، بلکه از لحاظ شخصیتی مورد توجه قرار گرفته بود. به طوری که بعد از فوت دلکش، علی تجویدی به گفته همسرش به مدت سه هفته دلفسرده و سرد شد و کلامی سخن نگفت.

از دیگر خواننده هایی که با این موسیقیدان همکاری گسترده داشت، مرضیه بود. طی چند سال ده ها اثر ماندگار با آهنگسازی علی تجویدی و صدای مرضیه به گنجینه موسیقی ایران افزوده شد. خواننده های زیادی همچون هایده و مهستی، مدتها شاگرد موسیقی تجویدی بوده اند. بیشتر فعالیت های استاد تجویدی مربوط به پیش از انقلاب اسلامی بوده و در دوران پس از انقلاب به جز همکاری های اندک با خواننده هایی همچون استاد محمدرضا شجریان و علیرضا افتخاری، فعالیت خاصی در زمینه موسیقی نداشت. او در سالهای پایانی به سرطان سخت پروستات مبتلا شد و در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۳۸۴ جان به جان آفرین تسلیم نمود. روحش شاد.

 

 

0